Α ΜΕΡΟΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ
Β ΜΕΡΟΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ
Γ ΜΕΡΟΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ
Β ΜΕΡΟΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ
Γ ΜΕΡΟΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ
Τετάρτη 25 Μαΐου 2011
Παρασκευή 20 Μαΐου 2011
Αυξέντιος Καλαγκός: Ο γιατρός των φτωχών παιδιών
Αυξέντιος Καλαγκός
Ο γιατρός των φτωχών παιδιών ή ένας σύγχρονος ιεραπόστολος της ιατρικής
Αυξέντιος Καλαγκός Αν ρωτούσε κάποιος: «Σας λέει κάτι το όνομα Αυξέντιος Καλαγκός; Έχετε ακούσει κάτι γι’ αυτόν;», οι περισσότεροι θα απαντούσαν: «Όχι. Είναι ένα όνομα σαν και τ’ άλλα, και μάλιστα όχι από τα συνηθισμένα». Και με το δίκιό τους. Αφού η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες, τα ΜΜΕ γενικά δεν ασχολούνται με τέτοια θέματα, διότι δεν «πουλάνε», δεν προσθέτουν στη θεαματικότητα, ακροαματικότητα, κυκλοφορία.
Αν όμως η ερώτηση αφορούσε ένα από τα αστέρια του αθλητισμού, της τέχνης, της τηλεόρασης είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι θα απαντούσαν ότι γνωρίζουν πολλές λεπτομέρειες από το βιογραφικό τους και την «πλούσια» δράση τους στα γήπεδα, στα «πάλκα», στα «πλατώ», καθώς και για τα υπέρογκα και προκλητικά «μεροκάματά» τους (από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέχρι και κάποια εκατομμύρια ευρώ το έτος).
Δυστυχώς, αυτό είναι το σύστημα αξιών της κοινωνίας μας. Όσοι ξέρουν να κλωτσάνε ή να χειρίζονται περίτεχνα τη μπάλα, όσοι έχουν ερμηνευτικές ή υποκριτικές ικανότητες, όσοι καταφέρνουν να γεμίζουν τα «παράθυρα» της τηλεόρασης, αυτοί αμείβονται παχυλότατα και είναι ευρύτερα γνωστοί. Αντίθετα όσοι γνωρίζουν πώς να θεραπεύουν τους ανθρώπους και να σώζουν ζωές, όσοι περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στα εργαστήρια ή στις βιβλιοθήκες προάγοντας την επιστήμη και βελτιώνοντας τη ζωή, με συνείδηση και χωρίς εκμετάλλευση του ανθρώπου, αυτοί αμείβονται πολύ λιγότερο από τους προηγούμενους και παραμένουν άγνωστοι στους πολλούς.
Ο Αυξέντιος Καλαγκός γεννήθηκε από Έλληνες γονείς στην Κωνσταντινούπολη. Το 1984 αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης. Ειδικεύτηκε στη χειρουργική στο Λονδίνο και στη συνέχεια αφιέρωσε άλλα πέντε χρόνια σπουδών προκειμένου να αφοσιωθεί στην καρδιοχειρουργική παιδιών και νεογνών στο Παρίσι και στις ΗΠΑ. Εγινε τακτικός καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Γενεύης στα 40 του. Στα χρόνια των μεταπτυχιακών του σπουδών μαθήτευσε κοντά σε σπουδαίους δασκάλους, όπως ο Μαγκντί Γιακούμπ και ο Αλέν Καρπαντιέ. Είναι εφευρέτης της πατέντας «Kalangos Ring», ένα πρωτοποριακό «δαχτυλίδι» που τοποθετείται στην παιδική καρδιά για την επιδιόρθωση της μιτροειδούς βαλβίδας και με αυτό από το 2005 έως σήμερα σώθηκαν χιλιάδες παιδιά.
Θα ρωτήσει κάποιος εύλογα: «Και τι το ιδιαίτερο έχει ο Καλαγκός; Υπάρχουν δεκάδες ή και εκατοντάδες επιστήμονες στον κόσμο με τα ίδια ή και καλύτερα χαρακτηριστικά». Το στοιχείο που διαφοροποιεί τον Αυξέντιο Καλαγκό είναι η φιλανθρωπική του δράση, η ανιδιοτελής προσφορά του σε χιλιάδες φτωχά παιδιά ανά τον κόσμο. Όταν στα ελληνικά νοσοκομεία τα φακελάκια βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και αν δεν προκαταβληθεί το ποσό δεν ξεκινάει η επέμβαση, ο Αυξέντιος Καλαγκός έχει αναγάγει τη φιλανθρωπία σε τρόπο ζωής, σε βίωμα. Ο πατέρας του, γιατρός παθολόγος στην Πόλη, πάντα τον συμβούλευε: «Σκοπός σου να μην είναι τα χρήματα, αλλά τα έργα. Και να μη γυρνάς την πλάτη σου στις ανάγκες των άλλων». Και αυτός φροντίζει τη συμβουλή αυτή να την κάνει καθημερινά πράξη με μόνη ανταμοιβή το χαμόγελο των παιδιών που έχει σώσει και τη χαρά των οικογενειών τους.
Για το σκοπό αυτό τον Ιούνιο του 1998 μαζί με μία ομάδα συνεργατών του γιατρών και νοσηλευτών του νοσοκομείου της Γενεύης αναδιαμόρφωσε σε φιλανθρωπικό ίδρυμα τον ελβετικό οργανισμό «Καρδιές για όλους». Βασικός σκοπός του ιδρύματος είναι να χειρουργούνται δωρεάν άπορα παιδιά στις χώρες, κυρίως, του Τρίτου Κόσμου. Ένας δεύτερος σημαντικός σκοπός είναι η δημιουργία νοσηλευτικών υποδομών και η εκπαίδευση στην καρδιοχειρουργική του ιατρικού δυναμικού αυτών των χωρών. Το εγχείρημα ξεκίνησε από τη Γεωργία και συνεχίστηκε σε άλλες χώρες, όπως Μαυρίκιος, Ερυθραία, Μαρόκο, Αίγυπτος, Αλγερία, Ινδία, Βενεζουέλα, Mαδαγασκάρη, Μοζαμβίκη. Το ίδρυμα μέχρι σήμερα έχει δώσει μια «νέα ζωή» σε 9.000 παιδιά. Ο Αυξέντιος Καλαγκός ταξιδεύει μία εβδομάδα κάθε μήνα σε διάφορες χώρες του Τρίτου Κόσμου για να χειρουργήσει δωρεάν φτωχά παιδιά.
Να πώς ο ίδιος περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην προσπάθειά του αυτή:
«Έρχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους.
Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη. Ένα παιδί τριών ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα. Όταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της. Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή.
Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο.
Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι υπεράνω των δυνάμεών μου, όμως ποτέ δεν λυγίζω.
Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».
Σε ερώτηση δημοσιογράφου: «Τι άνθρωπος είστε;» απαντάει:
«Πιστός βαθιά. Προέρχομαι από θρησκευτική οικογένεια. Κοιτάζω να κάνω καλά πράγματα, γιατί αυτό καλύπτει μιαν ευαίσθητη πλευρά του χαρακτήρα μου. Και δεν έκλεισα ποτέ τα μάτια μου στους άλλους. Λέω ότι ο Θεός σου δίνει τα υπόλοιπα, όταν έχεις ένα θετικό προορισμό στη ζωή σου».
Είναι πολύ ενθαρρυντικό μήνυμα για την ατομικιστική και ωφελιμιστική εποχή μας το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα στον κόσμο άνθρωποι με φιλάνθρωπα αισθήματα και ενεργό ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους τους.
Ο γιατρός των φτωχών παιδιών ή ένας σύγχρονος ιεραπόστολος της ιατρικής
Αυξέντιος Καλαγκός Αν ρωτούσε κάποιος: «Σας λέει κάτι το όνομα Αυξέντιος Καλαγκός; Έχετε ακούσει κάτι γι’ αυτόν;», οι περισσότεροι θα απαντούσαν: «Όχι. Είναι ένα όνομα σαν και τ’ άλλα, και μάλιστα όχι από τα συνηθισμένα». Και με το δίκιό τους. Αφού η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες, τα ΜΜΕ γενικά δεν ασχολούνται με τέτοια θέματα, διότι δεν «πουλάνε», δεν προσθέτουν στη θεαματικότητα, ακροαματικότητα, κυκλοφορία.
Αν όμως η ερώτηση αφορούσε ένα από τα αστέρια του αθλητισμού, της τέχνης, της τηλεόρασης είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι θα απαντούσαν ότι γνωρίζουν πολλές λεπτομέρειες από το βιογραφικό τους και την «πλούσια» δράση τους στα γήπεδα, στα «πάλκα», στα «πλατώ», καθώς και για τα υπέρογκα και προκλητικά «μεροκάματά» τους (από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μέχρι και κάποια εκατομμύρια ευρώ το έτος).
Δυστυχώς, αυτό είναι το σύστημα αξιών της κοινωνίας μας. Όσοι ξέρουν να κλωτσάνε ή να χειρίζονται περίτεχνα τη μπάλα, όσοι έχουν ερμηνευτικές ή υποκριτικές ικανότητες, όσοι καταφέρνουν να γεμίζουν τα «παράθυρα» της τηλεόρασης, αυτοί αμείβονται παχυλότατα και είναι ευρύτερα γνωστοί. Αντίθετα όσοι γνωρίζουν πώς να θεραπεύουν τους ανθρώπους και να σώζουν ζωές, όσοι περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στα εργαστήρια ή στις βιβλιοθήκες προάγοντας την επιστήμη και βελτιώνοντας τη ζωή, με συνείδηση και χωρίς εκμετάλλευση του ανθρώπου, αυτοί αμείβονται πολύ λιγότερο από τους προηγούμενους και παραμένουν άγνωστοι στους πολλούς.
Ο Αυξέντιος Καλαγκός γεννήθηκε από Έλληνες γονείς στην Κωνσταντινούπολη. Το 1984 αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης. Ειδικεύτηκε στη χειρουργική στο Λονδίνο και στη συνέχεια αφιέρωσε άλλα πέντε χρόνια σπουδών προκειμένου να αφοσιωθεί στην καρδιοχειρουργική παιδιών και νεογνών στο Παρίσι και στις ΗΠΑ. Εγινε τακτικός καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Γενεύης στα 40 του. Στα χρόνια των μεταπτυχιακών του σπουδών μαθήτευσε κοντά σε σπουδαίους δασκάλους, όπως ο Μαγκντί Γιακούμπ και ο Αλέν Καρπαντιέ. Είναι εφευρέτης της πατέντας «Kalangos Ring», ένα πρωτοποριακό «δαχτυλίδι» που τοποθετείται στην παιδική καρδιά για την επιδιόρθωση της μιτροειδούς βαλβίδας και με αυτό από το 2005 έως σήμερα σώθηκαν χιλιάδες παιδιά.
Θα ρωτήσει κάποιος εύλογα: «Και τι το ιδιαίτερο έχει ο Καλαγκός; Υπάρχουν δεκάδες ή και εκατοντάδες επιστήμονες στον κόσμο με τα ίδια ή και καλύτερα χαρακτηριστικά». Το στοιχείο που διαφοροποιεί τον Αυξέντιο Καλαγκό είναι η φιλανθρωπική του δράση, η ανιδιοτελής προσφορά του σε χιλιάδες φτωχά παιδιά ανά τον κόσμο. Όταν στα ελληνικά νοσοκομεία τα φακελάκια βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και αν δεν προκαταβληθεί το ποσό δεν ξεκινάει η επέμβαση, ο Αυξέντιος Καλαγκός έχει αναγάγει τη φιλανθρωπία σε τρόπο ζωής, σε βίωμα. Ο πατέρας του, γιατρός παθολόγος στην Πόλη, πάντα τον συμβούλευε: «Σκοπός σου να μην είναι τα χρήματα, αλλά τα έργα. Και να μη γυρνάς την πλάτη σου στις ανάγκες των άλλων». Και αυτός φροντίζει τη συμβουλή αυτή να την κάνει καθημερινά πράξη με μόνη ανταμοιβή το χαμόγελο των παιδιών που έχει σώσει και τη χαρά των οικογενειών τους.
Για το σκοπό αυτό τον Ιούνιο του 1998 μαζί με μία ομάδα συνεργατών του γιατρών και νοσηλευτών του νοσοκομείου της Γενεύης αναδιαμόρφωσε σε φιλανθρωπικό ίδρυμα τον ελβετικό οργανισμό «Καρδιές για όλους». Βασικός σκοπός του ιδρύματος είναι να χειρουργούνται δωρεάν άπορα παιδιά στις χώρες, κυρίως, του Τρίτου Κόσμου. Ένας δεύτερος σημαντικός σκοπός είναι η δημιουργία νοσηλευτικών υποδομών και η εκπαίδευση στην καρδιοχειρουργική του ιατρικού δυναμικού αυτών των χωρών. Το εγχείρημα ξεκίνησε από τη Γεωργία και συνεχίστηκε σε άλλες χώρες, όπως Μαυρίκιος, Ερυθραία, Μαρόκο, Αίγυπτος, Αλγερία, Ινδία, Βενεζουέλα, Mαδαγασκάρη, Μοζαμβίκη. Το ίδρυμα μέχρι σήμερα έχει δώσει μια «νέα ζωή» σε 9.000 παιδιά. Ο Αυξέντιος Καλαγκός ταξιδεύει μία εβδομάδα κάθε μήνα σε διάφορες χώρες του Τρίτου Κόσμου για να χειρουργήσει δωρεάν φτωχά παιδιά.
Να πώς ο ίδιος περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην προσπάθειά του αυτή:
«Έρχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους.
Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη. Ένα παιδί τριών ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα. Όταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της. Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή.
Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο.
Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι υπεράνω των δυνάμεών μου, όμως ποτέ δεν λυγίζω.
Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».
Σε ερώτηση δημοσιογράφου: «Τι άνθρωπος είστε;» απαντάει:
«Πιστός βαθιά. Προέρχομαι από θρησκευτική οικογένεια. Κοιτάζω να κάνω καλά πράγματα, γιατί αυτό καλύπτει μιαν ευαίσθητη πλευρά του χαρακτήρα μου. Και δεν έκλεισα ποτέ τα μάτια μου στους άλλους. Λέω ότι ο Θεός σου δίνει τα υπόλοιπα, όταν έχεις ένα θετικό προορισμό στη ζωή σου».
Είναι πολύ ενθαρρυντικό μήνυμα για την ατομικιστική και ωφελιμιστική εποχή μας το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα στον κόσμο άνθρωποι με φιλάνθρωπα αισθήματα και ενεργό ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους τους.
Σάββατο 7 Μαΐου 2011
Radio9.gr: Όλη η αλήθεια για την δανειακή σύμβαση
Συνέντευξη (06/5/2011) του Συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη στο Radio9.gr (μαγνητοσκοπημένη), στην οποία δίνει πληροφορίες και επεξηγήσεις για την επαίσχυντη Δανειακή Σύμβαση (είναι πάνω από το Μνημόνιο), που υπέγραψε η κυβέρνηση, ξεπουλώντας την Εθνική μας κυριαρχία και πέρασε στα μουλωχτά από τη Βουλή πριν ένα χρόνο, κατά τη συζήτηση για το Μνημόνιο.
Με τη Σύμβαση αυτή η Ελλάδα έχασε την Ανεξαρτησία της σαν χώρα συνολικά (Εθνική και εδαφική κυριαρχία κτλ) και όχι μόνο οικονομικά. ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ.
ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
Παρασκευή 6 Μαΐου 2011
Περι ασπαρταμης...
SWEET POISON! Πρέπει να το διαβάσετε!
Τον Οκτώβριο του 2001, η αδελφή μου άρχισε να αρρωσταίνει πολύ . Είχε σπασμούς στο στομάχι και κινούταν με δυσκολία. Το περπάτημα γινόταν με μεγάλη δυσκολία... Και έπρεπε να βάζει όλα τα δυνατά της για να σηκωθεί από το κρεβάτι! Πονούσε αφόρητα.
Μέχρι τον Μάρτιο του 2002, είχε υποστεί αρκετές βιοψίες ιστού και μυών και της είχαν δώσει 24 διαφορετικά φάρμακα. Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν ποιο ήταν το πρόβλημα . Πονούσε τόσο πολύ και ήταν τόσο άρρωστη που απλά ήξερε ότι πέθαινε.
Έβαλε το σπίτι της, τους τραπεζικούς λογαριασμούς, ασφάλεια ζωής, κ.λπ. .. στο όνομά της μεγαλύτερης κόρης της, και φρόντισε ώστε τα μικρότερα παιδιά της να είναι εξασφαλισμένα.
Ήθελε επίσης μια τελευταία χαρά, έτσι προγραμμάτισε ένα ταξίδι στην Φλόριντα (βασικά σε μια αναπηρική καρέκλα) για την 22η Μαρτίου.
Στις 19 Μαρτίου, την κάλεσα να ρωτήσω πώς πήγαν οι τελευταίες εξετάσεις της, και είπε ότι δεν βρέθηκε τίποτα, αλλά πίστευαν ότι είχε σκλήρυνση κατά πλάκας.
Θυμήθηκα ένα άρθρο ενός φίλου που μου έστειλε με e-mail και ρώτησα την αδελφή μου αν έπινε σόδα διαίτης; Μου είπε ότι το έκανε. Και πως μάλιστα ετοιμαζόταν να ανοίξει μια εκείνη τη στιγμή.
Της είπα να μην την ανοίξει και να σταματήσει να πίνει το σόδα διαίτης! Της έστειλα στο e-mail της, το άρθρο που ο φίλος μου, ένας δικηγόρος, μου είχε στείλει. Η αδερφή μου μου τηλεφώνησε 32 ώρες μετά από την προηγούμενη τηλεφωνική συνομιλία μας και μου είπε ότι είχε σταματήσει να πίνει σόδα διαίτης και μπορούσε τώρα να περπατήσει!
Οι μυϊκοί σπασμοί εξαφανίστηκαν. Είπε ότι δεν αισθανόταν 100%, αλλά σίγουρα πολύ καλύτερα. Μου είπε θα μιλήσει με τον γιατρό της για το σχετικό άρθρο και θα με πάρει τηλέφωνο όταν θα πάει στο σπίτι.
Ο γιατρός της έμεινε άφωνος! Θα μιλούσε με όλους τους ασθενείς του με ΣΚΠ για να ανακαλύψει εάν κατανάλωναν τεχνητές γλυκαντικές ουσίες οποιουδήποτε είδους. Με λίγα λόγια, η αδελφή μου είχε δηλητηριαστεί από την ασπαρτάμη στην σόδα διαίτης .... και κυριολεκτικά πέθαινε με έναν αργό και άθλιο θάνατο.
Όταν έφτασε στη Φλόριντα 22 Μαρτίου, το μόνο που έπρεπε να πάρει ήταν ένα χάπι για τη δηλητηρίαση από την ασπαρτάμη! Τώρα είναι καλά και οδεύει προς μια πλήρη ανάκαμψη. Και περπατάει! Δεν είναι σε αναπηρική καρέκλα! Το άρθρο έσωσε τη ζωή της.
Τον Οκτώβριο του 2001, η αδελφή μου άρχισε να αρρωσταίνει πολύ . Είχε σπασμούς στο στομάχι και κινούταν με δυσκολία. Το περπάτημα γινόταν με μεγάλη δυσκολία... Και έπρεπε να βάζει όλα τα δυνατά της για να σηκωθεί από το κρεβάτι! Πονούσε αφόρητα.
Μέχρι τον Μάρτιο του 2002, είχε υποστεί αρκετές βιοψίες ιστού και μυών και της είχαν δώσει 24 διαφορετικά φάρμακα. Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν ποιο ήταν το πρόβλημα . Πονούσε τόσο πολύ και ήταν τόσο άρρωστη που απλά ήξερε ότι πέθαινε.
Έβαλε το σπίτι της, τους τραπεζικούς λογαριασμούς, ασφάλεια ζωής, κ.λπ. .. στο όνομά της μεγαλύτερης κόρης της, και φρόντισε ώστε τα μικρότερα παιδιά της να είναι εξασφαλισμένα.
Ήθελε επίσης μια τελευταία χαρά, έτσι προγραμμάτισε ένα ταξίδι στην Φλόριντα (βασικά σε μια αναπηρική καρέκλα) για την 22η Μαρτίου.
Στις 19 Μαρτίου, την κάλεσα να ρωτήσω πώς πήγαν οι τελευταίες εξετάσεις της, και είπε ότι δεν βρέθηκε τίποτα, αλλά πίστευαν ότι είχε σκλήρυνση κατά πλάκας.
Θυμήθηκα ένα άρθρο ενός φίλου που μου έστειλε με e-mail και ρώτησα την αδελφή μου αν έπινε σόδα διαίτης; Μου είπε ότι το έκανε. Και πως μάλιστα ετοιμαζόταν να ανοίξει μια εκείνη τη στιγμή.
Της είπα να μην την ανοίξει και να σταματήσει να πίνει το σόδα διαίτης! Της έστειλα στο e-mail της, το άρθρο που ο φίλος μου, ένας δικηγόρος, μου είχε στείλει. Η αδερφή μου μου τηλεφώνησε 32 ώρες μετά από την προηγούμενη τηλεφωνική συνομιλία μας και μου είπε ότι είχε σταματήσει να πίνει σόδα διαίτης και μπορούσε τώρα να περπατήσει!
Οι μυϊκοί σπασμοί εξαφανίστηκαν. Είπε ότι δεν αισθανόταν 100%, αλλά σίγουρα πολύ καλύτερα. Μου είπε θα μιλήσει με τον γιατρό της για το σχετικό άρθρο και θα με πάρει τηλέφωνο όταν θα πάει στο σπίτι.
Ο γιατρός της έμεινε άφωνος! Θα μιλούσε με όλους τους ασθενείς του με ΣΚΠ για να ανακαλύψει εάν κατανάλωναν τεχνητές γλυκαντικές ουσίες οποιουδήποτε είδους. Με λίγα λόγια, η αδελφή μου είχε δηλητηριαστεί από την ασπαρτάμη στην σόδα διαίτης .... και κυριολεκτικά πέθαινε με έναν αργό και άθλιο θάνατο.
Όταν έφτασε στη Φλόριντα 22 Μαρτίου, το μόνο που έπρεπε να πάρει ήταν ένα χάπι για τη δηλητηρίαση από την ασπαρτάμη! Τώρα είναι καλά και οδεύει προς μια πλήρη ανάκαμψη. Και περπατάει! Δεν είναι σε αναπηρική καρέκλα! Το άρθρο έσωσε τη ζωή της.
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
Κυριακή 1 Μαΐου 2011
ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: «ΕΛΛΗΝΕΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ!»
ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: «ΕΛΛΗΝΕΣ ΞΥΠΝΗΣΤΕ!
Ο Μίκης Θεοδωράκης που συμμετείχε σήμερα στο συλλαλητήριο της Πρωτομαγιάς στο Σύνταγμα μαζί με τις Σπίθες της Αττικής, ρωτήθηκε για τη συμμετοχή του αυτή και είπε τα εξής:
ΕΡ. Μάθαμε ότι πήρατε μέρος στη Διαδήλωση της Πρωτομαγιάς στο Σύνταγμα μαζί με τους Σπιθιστές σας. Τι έχετε να πείτε γι' αυτό;
Μ.Θ. Να απολογηθώ;
ΕΡ. Προς Θεού... Ξέραμε ότι είστε «άρρωστος»... Είστε 86 χρονών και ξαφνικά σας βλέπουμε σε Διαδήλωση... Δεν είναι φυσικό να απορούμε;
Μ.Θ. Έχετε δίκιο... Πήγα βασικά για δύο λόγους: Πρώτον για να εκφράσω μαζί με όλους τους διαδηλωτές στην αντίθεσή μου στην Κυβέρνηση, στην Τρόικα, στο
Μνημόνιο και στην αντεθνική και αντιλαϊκή πολιτική τους και να βροντοφωνάξω κοιτάζοντας στη Βουλή και τον Άγνωστο Στρατιώτη «Ξυπνήστε Έλληνες !».
Και Δεύτερον γιατί με έσπρωξαν οι ιστορικές αναμνήσεις που έκαναν αυτή την επιστροφή μου Συμβολική. Στον ίδιο χώρο ο ίδιος άνθρωπος με διαφορά 67 χρόνια! Τότε στις 3 του Δεκέμβρη του 1944, δεκαεννιά ετών και τώρα Πρωτομαγιά του 2011 στη δύση της ζωής μου... Για τον ίδιο λόγο. Ενάντια στην ξένη Εξάρτηση και στους ντόπιους συνεργάτες τους και τις δύο φορές!
Τότε η ξένη Εξάρτηση (η αγγλική) είχε ένα όνομα: στρατηγός Σκόμπυ. Η δε Κυβέρνηση το όνομα του Γεωργίου Παπανδρέου. Σήμερα η ξένη Εξάρτηση (αμερικανική-γερμανική) ονομάζεται Τρόικα-Μνημόνιο-ΔΝΤ, η δε Κυβέρνηση έχει το όνομα του Γιώργου Παπανδρέου. Απέναντι στους δύο Παπανδρέου ο ίδιος εγώ! Τότε και τώρα! Με τη διαφορά ότι τότε ο δρόμος μπροστά στη Βουλή είχε βαφεί στο αίμα, γιατί φοβήθηκαν όταν είδαν ΟΛΟ ΤΟΝ ΛΑΟ, εκατοντάδες χιλιάδες όρθιους Έλληνες, ενώ σήμερα οι αστυνομικοί μας κοιτούσαν με συμπάθεια και οι κυβερνητικοί μαζί με τους ξένους τρίβαν κρυφά με ικανοποίηση τα χέρια τους βλέποντας τους μετρημένους σε μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές, μιας και Ο ΛΑΟΣ ΚΟΙΜΑΤΑΙ... Τι να σκεφτώ; Μου ΄ρχεται στο νου ο στίχος του Ελύτη «.. ο καθείς και τα όπλα του, είπα», παραλλαγμένος «Ο καθείς και η Μοίρα του...» Εγώ πάντως γύρισα στο σπίτι μου ικανοποιημένος, γιατί κατόρθωσα να παραμείνω ξύπνιος και όρθιος. Στο κάτω-κάτω νοιάζομαι και παλεύω γα την Ελλάδα. Που ως φαίνεται, έχει μέσα της τόση ομορφιά, αλήθεια και δύναμη, που δεν είναι εύκολο για τον καθένα να είναι αντάξιός της...
</div>
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
